Ropomacicze u suki i kotki

Ropomacicze to zakażenie macicy, w którym jej jama wypełnia się ropą. Rozwija się najczęściej w ciągu kilku tygodni po cieczy, gdy zmiany hormonalne sprzyjają namnażaniu się bakterii w macicy, a jej błona śluzowa jest w tym okresie szczególnie podatna na zakażenie. Dotyczy niekastrowanych suk i kotek, zwłaszcza w średnim i starszym wieku, choć może wystąpić w każdym wieku po pierwszej cieczy.

Rozróżniamy ropomacicze otwarte, gdy szyjka macicy jest rozwarta i ropna treść wycieka przez srom – co ułatwia rozpoznanie, bo opiekun zauważa wyciek – oraz zamknięte, gdy szyjka jest zamknięta i ropa gromadzi się w macicy bez widocznego wycieku, co jest stanem bardziej niebezpiecznym, bo objawy są mniej oczywiste, a macica rozciąga się bardziej, zanim choroba zostanie zauważona.

Typowe objawy to powiększenie obwodu brzucha, zwiększone pragnienie i oddawanie moczu, brak apetytu, apatia, a przy postaci otwartej – wyciek z sromu, często nieprzyjemnie pachnący. U kotek objawy bywają mniej wyraźne niż u suk.

Nieleczone ropomacicze prowadzi do pęknięcia macicy i rozlania ropnej treści do jamy otrzewnej, co powoduje rozlane zapalenie otrzewnej – stan bezpośrednio zagrażający życiu. Dlatego każde podejrzenie ropomacicza wymaga szybkiej diagnostyki i zwykle szybkiego leczenia operacyjnego.

Diagnostyka

Rozpoznanie opieramy na badaniu klinicznym, historii cieczy (ropomacicze typowo rozwija się kilka tygodni po cieczy) i badaniu USG jamy brzusznej, które pokazuje powiększoną macicę wypełnioną płynną treścią – to badanie zwykle wystarcza do postawienia rozpoznania. Dodatkowo wykonujemy badania krwi, które oceniają stan ogólny pacjentki i wykrywają odchylenia typowe dla zakażenia, takie jak podwyższona liczba białych krwinek.

Przy postaci otwartej z widocznym wyciekiem z sromu rozpoznanie bywa prostsze; przy postaci zamkniętej, bez wycieku, kluczowe jest właśnie USG, bo objawy ogólne – apatia, brak apetytu, zwiększone pragnienie – mogą przypominać inne choroby.

Leczenie

Leczeniem z wyboru jest operacyjne usunięcie macicy wraz z jajnikami – to jedyny sposób, który na pewno usuwa źródło zakażenia i zapobiega nawrotowi w przyszłości. Operację wykonujemy jak najszybciej po rozpoznaniu, bo zwłoka zwiększa ryzyko pęknięcia macicy. Przed zabiegiem stabilizujemy pacjentkę płynami dożylnymi, jeśli jej stan ogólny tego wymaga.

Leczenie zachowawcze, bez operacji, rozważamy tylko wyjątkowo – na przykład u pacjentek, u których właściciel planuje dalsze krycie, a stan zdrowia pozwala na próbę leczenia hormonalnego pod ścisłą kontrolą. W większości przypadków jest to leczenie obarczone większym ryzykiem nawrotu i powikłań niż operacja.

Rokowania

Rokowania po operacji wykonanej na czas są dobre – większość pacjentek wraca do pełnego zdrowia w ciągu kilku tygodni. Rokowanie zależy od tego, jak zaawansowane było zakażenie w momencie operacji i czy doszło do powikłań, takich jak sepsa czy niewydolność nerek, które czasem towarzyszą zaawansowanemu ropomaciczu.

Po operacyjnym usunięciu macicy i jajników ropomacicze nie może nawrócić, bo narząd, w którym się rozwija, został usunięty. Objawy, które wymagają natychmiastowego kontaktu, to narastająca apatia, wysoka gorączka, silny ból brzucha lub brak powrotu do normalnej aktywności w pierwszych dniach po zabiegu.