Przejdź do treści

Przypadek onkologiczny – Oscar, 9-letni doberman

Diagnoza:

Oscar, 9-letni Doberman, został przyprowadzony do naszej przychodni z powodu trudności z oddychaniem i nietypowego kaszlu. Po dokładnym badaniu klinicznym i wykonaniu RTG klatki piersiowej, zauważyliśmy podejrzane zmiany w okolicy płuc. Aby uzyskać dokładniejszą diagnozę, wykonaliśmy biopsję guza pod kontrolą tomografii komputerowej. Wyniki histopatologiczne ujawniły rzadki typ nowotworu – mezoteliomę, która jest niezwykle rzadka u psów.

Leczenie:

Z uwagi na lokalizację i rodzaj nowotworu, opcje leczenia były ograniczone. Zdecydowaliśmy się na terapię paliatywną, mającą na celu złagodzenie objawów i poprawę jakości życia Oscara. Terapia ta obejmowała stosowanie leków przeciwbólowych, terapię tlenową i, w miarę potrzeby, leczenie wspomagające funkcję płuc. Chociaż mezotelioma jest trudna do wyleczenia, naszym celem było zapewnienie Oscarowi komfortu i jak najdłuższego okresu dobrej jakości życia.

Wynik:

Dzięki zastosowanemu leczeniu udało się znacząco poprawić komfort życia Oscara. Jego objawy zostały złagodzone, a on sam mógł cieszyć się spokojniejszym i mniej stresującym życiem. Regularne wizyty kontrolne w naszej przychodni pozwalały na monitorowanie jego stanu zdrowia i dostosowywanie leczenia do zmieniających się potrzeb.

Monika Morawska

Lek. wet. spec. Monika Morawska jest specjalistką chorób psów i kotów, onkologiem klinicznym oraz chirurgiem. Jest współzałożycielką Przychodni Weterynaryjnej Moonvet w Łodzi – dynamicznie rozwijającego się ośrodka onkologii weterynaryjnej – członkinią European Society of Veterinary Oncology (ESVONC) oraz założycielką jednej z największych społeczności lekarzy weterynarii w Polsce, „Weterynarze po studiach”. Na co dzień zajmuje się diagnostyką i leczeniem chorób nowotworowych oraz hematologicznych u zwierząt towarzyszących. Prowadzi pacjentów wymagających zaawansowanego, indywidualnego podejścia terapeutycznego, łącząc leczenie internistyczne z chirurgicznym. Szczególnie interesują ją przypadki trudne, niejednoznaczne diagnostycznie i niestandardowe – traktuje je jako impuls do rozwoju klinicznego i podnoszenia standardów leczenia. W pracy kładzie nacisk na podejście oparte na analizie i interpretacji danych, a nie na schematach, łączenie wielu metod diagnostycznych, świadomą komunikację z opiekunami oraz komfort i dobrostan pacjenta.