Przejdź do treści

Przypadek onkologiczny – Luna, 11-letnia kotka rasy Maine Coon

Diagnoza:

Luna, 11-letnia kotka rasy Maine Coon, została przyprowadzona do naszej przychodni ze względu na nietypowe, szybko rosnące zmiany skórne. Początkowo uznano je za zwyczajne guzki skórne, ale szybko zaczęły one zmieniać kształt i wielkość. Po dokładnym badaniu dermatologicznym i pobraniu próbek tkanki do biopsji, zdiagnozowaliśmy u Luny rzadki typ nowotworu skórnego – dermatofibrosarcoma protuberans. Jest to typ guza, który rzadko występuje u kotów i charakteryzuje się agresywnym wzrostem lokalnym.

Leczenie:

Z uwagi na agresywność i lokalizację nowotworu, zdecydowaliśmy się na chirurgiczne usunięcie zmian skórnych z szerokim marginesem zdrowej tkanki, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu. Po operacji Luna przeszła serię zabiegów radioterapii, mających na celu zniszczenie ewentualnych pozostałych komórek nowotworowych. Dodatkowo, w celu wsparcia jej ogólnego stanu zdrowia i regeneracji skóry, zastosowaliśmy specjalistyczną dietę i suplementację.

Wynik:

Po zakończeniu leczenia Luna wykazała znaczną poprawę. Zmiany skórne nie pojawiły się ponownie, a jej stan ogólny znacząco się polepszył. Regularne kontrole pozwalały na monitorowanie jej zdrowia i zapobieganiu ewentualnym powikłaniom. Przypadek Luny pokazuje, jak ważna jest wczesna diagnoza i agresywne podejście terapeutyczne w przypadku rzadkich nowotworów skóry u kotów.

Monika Morawska

Lek. wet. spec. Monika Morawska jest specjalistką chorób psów i kotów, onkologiem klinicznym oraz chirurgiem. Jest współzałożycielką Przychodni Weterynaryjnej Moonvet w Łodzi – dynamicznie rozwijającego się ośrodka onkologii weterynaryjnej – członkinią European Society of Veterinary Oncology (ESVONC) oraz założycielką jednej z największych społeczności lekarzy weterynarii w Polsce, „Weterynarze po studiach”. Na co dzień zajmuje się diagnostyką i leczeniem chorób nowotworowych oraz hematologicznych u zwierząt towarzyszących. Prowadzi pacjentów wymagających zaawansowanego, indywidualnego podejścia terapeutycznego, łącząc leczenie internistyczne z chirurgicznym. Szczególnie interesują ją przypadki trudne, niejednoznaczne diagnostycznie i niestandardowe – traktuje je jako impuls do rozwoju klinicznego i podnoszenia standardów leczenia. W pracy kładzie nacisk na podejście oparte na analizie i interpretacji danych, a nie na schematach, łączenie wielu metod diagnostycznych, świadomą komunikację z opiekunami oraz komfort i dobrostan pacjenta.